Það koma stundum tár19. febrúar 2009Höfundur: Rúnar Kárason (Ristað) |
|
Ég græt ekki oft eða tárast en fjandinn hafi það ég táraðist áðan þegar ég horfði á þetta.
|
Rommlegin Kaffihúsastemmning Ný komment
|
Fyllerí já gemmér annan drykk. Þúsund þrumandi þorskar á þurru landi, ég er búinn að liggja í magapest alla helgina. Vítishvalir allann daginn, ég var orðinn þokkalegur og kíkti út á laugardaginn og svo bara fokkaðist allt upp á sunnudag. Spurning hvort hlöllinn á sunnudag klukkan 00.34 hafi fokkað þessu upp. Ég er því búinn að liggja hér heima í tölvunni annars vegar og horfa á flakkarann minn hins vegar. Er búinn að skanna rjómann af öllum fjórum seríum How I met yur mother og búinn að ná mér í ofnæmi fyrir internetinu. Damn boi, þetta sökkar. Ég fór samt að velta því fyrir mér um daginn hvort það væru einhverjir lesendur hér eftir á klakanum sem væru til í að fara aftur í laser tag? Það er gífurlega góð skemmtun og heppnaðist hópferð gifurlega vel seinast. Hvernig væri það?
Kæru illar, kæru nillar, þetta finnst mér vera kjaftæði. Sumir eru bara ekki tilbúnir í að let go og ég er einn af þeim. Við horfum á myndband. Frægt comeback og það er það sem rúgbrauðið þarf. Við fáum eitt remixað quote; Don't call it a comeback I've been here for a year Ekki við hæfi að hafa quotið í original merkingu sinni, enda hefur brauðið ekki verið hér í mörg ár. Ég fór að hugsa út í breytta tónlistarmenningu meðan ég lá í baði áðan, fór að rifja upp þegar ég var á bilinu 8.bekk og fram á fyrsta ár í menntaskóla, ég var á nettu mótþróaskeiði í mínu lífi og hlusta mikið á tónlist. Ég var með Walkman á mér "jeden tag" (íslenska: á hverjum degi) og ég hlustaði öðruvísi á tónlist í þá daga. Annars vegar hlustaði ég á sama diskinn marga daga í röð, lögin stundum á repeat og maður átti sér uppáhalds artista kannski svo mánuðum skipti. Það var alltaf veisla þegar Coldplay gaf út disk, maður gat einfaldlega hlustað á hann endalaust og maður skipti um uppáhaldslög til að hafa á repeat. Ég reif vasann á svona 8 peysum, til að troða walkmeninum í vasann. Svo koma öldin önnur I-poddinn, ég hætti hreinlega alveg að hlusta á geisladiska í heild sinni, sem var líka eiginlega svolítill mótþrói, því ég fékk svo mikinn kjánahroll af tónlistarmenningunni í MH, allir að reyna að discovera eitthvað sem enginn hafði heyrt áður og heilu kaffibrúsarnir fuku meðan menn ræddu eitthvað sem var líklegast ekki til; Já, krakkar ég meikaði þetta ekki og hlustaði því einungis á stök lög sem áttu það sameiginlegt að vera grípandi. On the go í Ipodinum mínum var vinsælast. Núna eftir komu gífurlegra download virkni og líka skráarskipta í þessum helstu keppnisferðum þá hef ég byrjað að meta geisladiskinn aftur, ég er farinn að hlusta á þetta í heildarmynd aftur og má segja að eftir að ég eignaðist bíl þá gefi ég mér meiri tíma í þetta og það er helvíti gefandi. Góð plata er góð afþreying, tala nú ekki um þegar íslenskt útvarp er gersamlega ekki nokkrum manni bjóðandi. Ég hlakka sérstaklega til að flytja til útlanda og fá betri tekjur, því þá mun ég hætta að ræna þessu og fara að nota Itunes music store. Munið þið þegar Guðmundur Kristján var hársbreidd frá því að verða næsti tónlistargagnrýnandi Íslands? Steini manstu? Leðurjakkinn, hettupeysan undir, hljómsveitarbolur, snjáðar gallabuxur converse og sítt hár?
Ég veit hvað það er pirrandi að fara inná þessa síðu og sjá alltaf sömu jólakveðjuna frá Rúnar sem er mánaðargömul en stundum er þetta bara svona. Ég hef verið í prófum og verkefnum frá því að ég kom aftur til UK 2.jan svo að rugbrauðið hefur kannski setið eilítið á hakanum, mér gekk samt vel í prófunum og náði þeim sem ég hef fengið út úr en svo bíð ég eftir öðru en býst ekki við öðru en ágætiseinkunn nema ég sé fullkomlega að vanmeta aðstæður, eða ofmeta. Það hefur svo sem margt drifið á mína daga síðan ég skrifaði síðast hérna inná svo að þetta er orðið að einhverskonar fjalli sem ég þarf að klífa og ég er ekki það harður við sjálfan mig að hysja upp um mig buxurnar og leggja af stað. Vona bara að það gerist einhvernveginn en það er víst ekki þannig sem það gengur. Jólin voru mjög góð enda gaman að fá smá frí og vera einfaldlega kallaður í mat í staðinn fyrir að þurfa að elda hann sjálfur, svo er íslenskur matur líka alltaf bestur svo að ég tali nú ekki um mömmumatur sem verður seint ef einhvertíman toppaður. Ég man bara hreinlega ekki hvort einhver hafi talað um julefrokostið hérna inná en það heppnaðist einstaklega vel og gaman að sjá hvernig vinahópurinn er að koma sér saman um fleiri hefðir sem munu vonandi haldast fram í háann herrans aldur. Þetta er að breytast úr PlayStation chillum yfir í matarboð og fleira skemmtilegt, svona þegar fólk er líka flutt heiman frá sér. En ég og nokkrir aðrir munum nú alltaf halda í okkar drengi og spila tölvuleiki, ég held að það sé á hreinu. Þessi fannst mér frekar fyndin, fann þetta í Iceland. Svo fannst mér þessi minna mig á einhvern Íslending, stillti mér upp og tók mynd. Temmilega vandræðalegt. Ég var útá pöbb áðan að horfa á Liverpool leikinn, hvernig hann fór þurfum við ekkert að tönnlast á enda er þetta langt frá því að vera búið og allt í gangi ennþá. En djöfullinn sjálfur hvað það er stundum einstaklega pirrandi að vera Liverpool maður, jafnvel þótt ég elski þá alltaf og fari alltaf í treyjuna mína og út á pöbb þegar það er leikur, sama hvað. En það er kannski ekki frásögu færandi nema fyrir þær sakir að eftir svona 20 mín leik stilla sér 2 menn við hlið mér. Eldri menn með mikla sögu á bakinu á sér, ég bara sá það á þeim, þetta voru bara þannig gæjar. Með sinn lager bjór halla þeir sér að veggnum og eftir 3 mín snýr annar þeirra sér að mér og segir eitthvað á svo mikilli bresku að ég hafði ekki hugmynd í raun hvað maðurinn hafði verið að segja, svo ég afsaka mig, segji kurteist "ha?" og einbeiti mér að því sem maðurinn er að segja. Það var eitthvað fótboltatengt, hvað það var man ég ekki en uppúr þessu byrjum við svona að ræða saman um daginn og veginn. Vinur hans sem er greinilega eldri fær nóg af því að standa og færir sig aðeins til að setjast niður meðan minn maður segist ætla að standa hjá mér. Þegar vinurinn er sestur segir nýji vinur minn (sem kom síðan í ljós að hét Billy) mér að þetta sé pabbi hans sem hafi verið að setjast niður. Ég tek andköf enda voru ekki mörg ár á milli þeirra að mínu mati (ég giskaði á 10 ár, sem var svo rétt) en svo segir hann "You think thats a lie?...Well, I´m a terrible liar" og leiðréttir svo að þetta sé nú vinur sinn sem sé 75 ára, ennþá í fullu fjöri og detti enn í "the blue pill" og átti þar við Viagra pilluna góðu. Hann fer að spyrja mig hvaðan ég sé og hrósar mér í kjölfarið fyrir góða enskukunnáttu, en ég vill samt meina að ég hafi verið að skíta pínu á mig þegar ég var að tala við hann þar sem ég fer alltaf hjá mér þegar ég lendi í svona gömlum bretum. Langar svo mikið að tala með breskum að ég frýr nokkurnveginn og út kemur þessi gríðarlega bandaríski hreimur. En þegar hann heyrir að ég sé námsmaður frá Íslandi verður hann forvitinn um hvernig peningamálin hjá mér standa og hvort ég borði almennilega. Þegar ég segji að það sé nú ekki mikið um "fine dining" hlær hann og stingur þá hendinni í vasann og segir, "Hvar er bjórinn þinn?" Þegar ég segji að ég sé ekki með neinn réttir hann með 10 pund og skipar mér að fara á barinn til að kaupa bjór og snakk handa mér. Sama hvað ég sagðist ekki geta tekið þessu tók hann það ekki í mál og hætti ekki fyrr en ég var kominn aftur til hans með minn bjór og snakk til að gæða mér á. Hann ætti sjálfur börn sem væru öll flutt að heiman og það væri mikilvægt að hafa gaman, sama þótt maður væri námsmaður með lítið milli handanna, sérstaklega í Liverpool þar sem væru fullt af sætum stelpum. Og það merkilega er, að þetta var Everton maður. Svo ef einhver er að velta því fyrir sér hvernig móttökur Íslendingar séu að fá hérna úti get ég allavega ekkert annað en góða hluti nefnt þar sem flestir finna til með okkur eða er þá nokk sama. Ég allavega hafði gaman af Billy vini mínum og hans viðhorfi til lífsins sem ég held að við getum öll lært af. Enda drakk hann 4 lager bjóra yfir 70 mín leik og fór 3 sinnum út af barnum til að stunda veðmál við hliðiná hjá veðmálafyrirtæki sem er þar. Ég sagðist allavega vonast til að hitta hann aftur sem fyrst um leið og ég þakkaði kærlega fyrir mig.
Sæl og blessuð kæru vinir og vandamenn. Ég óska öllum gleðilegra Jóla og vill einnig nýta tækifærið og þakka kærlega fyrir mig síðast liðin laugardag og einnig fyrir frábæra stund á mánudag.
Kæru vinir, það birtist ekki fyrst hér. Svikin loforð, sorry með mig. Ég geng líklegast til liðs við Füchse Berlin, þ.e.a.s ef Fram stendur ekki í vegi mínum og ég reikna ekki með að þeir geri það. Evrópukeppni; ég setti stjarnfræðilegar kröfur og pressu á sjálfan mig fyrir þá leiki. Fyrri leikurinn var vægast sagt slakur og seinni var þokkalegur. Þjálfari Füchse var á fyrri leiknum og sagði við stjórnarmenn eftir leikinn að ég væri ekki reddí og þeir þyrftu að leita að öðrum í þessa stöðu. Hann vissi ekki þá að hann fengi reisupassann eftir tímabilið. Ég kom síðan heim og prófin biðu, fullt af verkefnum og fleira í vanskilum, ég með allt niðrum mig. Fjölmiðlavesen alltaf eitthvað nýtt að koma upp, ég gat síðan ekkert í leikjunum þegar ég kom heim. En nú er þetta búið, ekkert hugarangur lengur, Stúdent Füchse Kárason í toppmálum. Jólin eru snilld, hafa alltaf verið. Gott að fá vini sína heim og geta tekið tjillið metnaðarfullt, ég skora á alla að leggja sig eins fram við að halda hópinn eins og við gerðum í sumar, þetta var besta sumar lífs míns. Ég segi það í beinni. Þið á leið heim eða komin heim, þið komuð með jólin til mín.. fulla ferð
Ég á að vera að pakka en ég er svo latur að það nær ekki nokkurri hugsanlegri skiljanlegri átt. Ég er að fara til London að gista í eina nótt áður en ég fer heim um kvöldið á föstudaginn. Þannig að fyrir ykkur sem eruð forvitin þá mæti ég á klakann seint á föstudagskvöldið hið 12.des. Mikið sem mig hlakkar til að gista í mínu heittelskaða rúmi og borða almennilegann heimilismat. Við félagarnir erum samt sammála um að miðað við keyrsluna síðustu mánuði þá eiga fyrstu dagarnir eftir að verða góðir svo verðum við óþreyjufullir og langar að gera eitthvað almennilegt. En þá verður rallað býst ég við. Ég kláraði 2 verkefni, live sound dag þar sem ég var við stjórnvölinn fyrir eina hljómsveit sem mér var úthlutuð. 11 manns hvorki meira né minna, það var mjög gaman og tókst allt saman gríðarlega vel. Svo skilaði ég inn upptöku og mixi sem ég og annar félagi minn unnum að og fengum fína dóma fyrir. En þegar atvinnuhljóðmenn eru að fara yfir eitthvað sem þú hefur gert heyra þeir iðulega eitthvað sem þú gerðir þér ekki grein fyrir, sem er bara gott. Áhugasamir vinsamlegast tjékkið á þessu, og hafið augun opin. Andskotinn, ákkúrat núna er ég að reyna að skrifa niður á blað hvernig ég kemst á áfangastað minn í London en hvað er málið með penna og skrifa ekki þegar þú vilt það svo. Ég krassa og krassa í eitt horn og allt er í lagi en svo, ÁN ÞESS AÐ GERA NEITT VIÐ PENNANN þá flyt ég mig niður að því sem ég er að reyna að skrifa og þá neitar hann bara að virka. Þetta er eitthvað sem mér finnst jafn fáránlegt og sú staðreynd að Bretar vita ekki hvað tannlæknir er. Ég er að hlusta á soundtrack diskana sem ég tók út af bókasafninu um daginn, þar á meðal voru 2 Simpsons diskar þannig að í heildina er ég að fara í gegnum 80+ lög úr Simpsons og mér finnst þetta ennþá fyndið þótt ég sé bara að hlusta á þetta. Hellaður gæji, velti alltaf fyrir mér hvað sé að fara í gegnum hausinn á svona fýrum. Ég og Maggi Berg vorum að tala saman bara í kvöld og við höfum séð það út að 50´s og 60´s árgangurinn er að taka yfir Facebook, allavega að átta sig harkalega á því hversu góður miðill þetta er til að hafa samband við fólk og hössla. Þegar eldra fólkið byrjar að deita í gegnum netið þá eru víst öll vígi fallinn. Ég man það í raun núna þegar ég segji það að ég skráði mig á breska stefnumótasíðu fyrir svona mánuði síðan til að kanna stöðu mína á markaðnum og hvert minn raungildi væri. Vert er að minnast þess að ég hef einungis verið skoðaður 1 sinni og það var af 56 ára gamalli konu sem hafði ekki verið að halda sér við í gegnum árin. Talandi um eldra/fullorðið fólk, þá er það víst líka að taka yfir kvikmyndageirann, einna helst þá spennumyndirnar. Jæja, ég þarf að fara að gera mig til, þetta gengur ekki lengur. Nema ég vilji leggja í hann á morgun meðan enga tösku og taka sénsinn á því hvort ég komist alla leið. Sem væri samt ekkert galin hugmynd þannig, smá ævintýr. Sé ykkur eftir smá.
Jessör, herrör og frör. Það er sémi langt síðan ég ætlaði að þrusa einu stykki færslu inná rúgbrauðskvikindið. Já þahahaHeldÉgNú! Ég að vísu fokkaði þessu öllu grimmilega upp, áttaði mig á að þessi morgunn væri á næsta leyti svo að ég fór strax að sofa, um klukkan hálf ellefu. Svo klukkan 12 vaknaði ég aftur og gat ekkert sofnað eftir það fyrr en um hálf fjögur. Vaknaði svo sjálfkrafa klukkan hálf sex og drullaði mér út. Það er eitthvað sértakt við að vera vakandi þegar flestir aðrir eru sofandi. Labbaði í myrkri og þögn út að skóla, sem eru alveg svona 10 mín þannig að þetta var eins og draugabær. Skemmtilegt. Ég á til með að nefna fyrirlestur sem ég fór á í gær, hann var í boði allskyns fyrirtækja þar á meðal Apple og PMC sem eru hátalarar fyrir studio. Þess má samt geta að fyrri helmingurinn af þessum fyrirlestri var hræðilega leiðinlegur og var ég alveg að sofna en gat það ekki þar sem ég sat í annari röð og beint fyrir framan fyrirlesarana. Í seinni helmingnum hinsvegar varð ég í fyrsta sinn uppnuminn af annari manneskju. Svona hljóðfræðilega og tónlistarlega séð allavega. Þarna fyrir framan mig og horfandi í augun á mér var maður að nafni Leif Masses sem ég efa að margir sem lesa þetta blogg kannast við, allavega gerði ég það ekki þegar hann labbaði inní salinn. Þessi rólegi sænski maður byrjaði hægt og yfirvegað að tala um hvað hann hefði lært og hvernig hann hafi í raun byrjað að taka upp tónlist þegar hann var yngri í Svíþjóð. Bjó til sinn eigin mixer og eftir það ákvað hann semsagt að fara í BA í Verkfræði og Tækni með áherslu á Rafmagnsfræði (Electronics) svo hann gæti nú búið til sín eigin tæki. Eftir þetta fór hann að taka upp og þarna fóru augu allra þarna inni að opnast. Hann tók upp og engineeraði ABBA þegar þau voru að taka upp, bjó til þeirra stúdíó í Svíþjóð. Nú stikla ég á stóru enda var maðurinn með margt í gangi en meðal þeirra sem hann vann með voru Jeff Beck þar sem hann produceraði eiginlega allt sem hann gaf út og vann með í 10 ár, svo kom sprengjan, Led Zeppelin. Þegar þessi maður byrjaði að tala um að standa inní stúdíó með Jon Bonham, Robert Plant og Jimmy Page fyrir framan sig tilbúna að spila fékk ég hroll frá hálsi niðrí rassgat. Hann talaði um þá eins og Gísla, Eirík og Helga. Sumir segja kannski, "Ég meina, þetta eru bara venjulegir menn" en á móti segji ég "Nei, þetta voru sko engaveginn venjulegir menn, langt frá því". Hann tók meðal annars fram að á einni metsöluskífu þeirra félaga hafi hann í raun tekið upp og mixað lag sem fór þannig á plötuna á hálftíma. Já, það tekur ekkert langan tíma ef þú ert með gott efni til að byrja með. Mikið mikið sem maður lærði af þessum manni, það get ég sagt. Ég ræði þetta örugglega betur þegar ég kem heim. Titill greinarinnar á hugsanlega við efni hennar að þessu sinni, sumir hugsanlega höndla ekki að lesa þetta. Eru viðkvæmir fyrir því að tala um mannlega þætti og gjörðir, þá vil ég bara biðja þá um að slá mbl.is þarna uppí leitargluggann og lesa um eitthvað heilnæmara í staðinn. Ekki kvarta hér í kommentaboxin, það er algjör óþarfi enda myndi það bara espa mig upp í meiri óþægilegheit. Um daginn þá fór ég á klósettið (hversu góð byrjun á málsgrein er þetta?) til að do my biddings. Þið ráðið hvað þið lesið í þetta, ég allavega SAT þarna að íhuga minn gang og lesa Argos 1500 blaðsíðna vörubæklinginn sem ég hef þarna inni. Svo ákveð ég að skoða aðeins litla RexB þannig að ég tek hann uppúr skálinni en um leið og ég er að þurrka hann þá ákveð ég eða að mínu mati líkaminn minn að kreista þvagblöðruna einu sinni í viðbót. Sem allir strákar allavega skilja hvað ég á við með. Þetta orsakaði það samt, þar sem ég var ekki með Rexímon ofaní klósettinu heldur að "horfa" beint áfram að ég meig yfir klósettskálina og beint á nærbuxurnar mínar. Djöfull leið mér undarlega þegar ég sá þetta gerast. Mér fannst eins og líkami minn væri að stríða mér og það væri ekkert sem ég gæti gert. Nema að skipta um nærbuxur auðvitað. Um leið og ég gerði þetta og stóð nakinn í herberginu mínu að leita að nýjum nærbuxum fann ég fyrir sömu tilfinningu og fyrir kannski hálfu ári. Þá bjó ég ennþá heima hjá mér á Íslandi, með mínum elskulegu foreldrum í Mosfellsbænum. Þá stóð ég að vísu en inná klósetti einnig með buxurnar niðrum mig. Ég held að ég hafi verið í einhverju MEGA chill-sessioni eins og mér einum er lagið þar sem þetta var svo miklu stærra tilfelli. Þá leit ég allt í einu niður af því að mér fannst hljóðið sem kom þegar sprænan lenti á klósettvatninu ekki stemma við það sem mér fannst ég vera að míga út. Þegar ég leit niður áttaði ég mig samt ekkert á því hvað var í gangi af því að mér fannst ég bara vera að míga beint í klósettið. Þegar ég hallaði mér svo fram kom ástandið í ljós, helvítis gallabuxurnar voru ekki alveg niðri og fóru yfir hálft pissugatið, sem gerði það að verkum að ég var að míga 50% í klósettið og 50% bókstaflega inná sjálfan mig. Þarna einnig, gat ég ekkert gert, nema að fara úr öllu að neðan, labba fram og skipta um föt og segja mömmu minni hreykinn að ég, sonur hennar, 21 árs gamall maðurinn hafi í raun verið að míga á sig. Sumum finnst kannski rosalega óþægilegt að lesa þetta eða eitthvað ég veit það ekki. Mér finnst þetta bara allt svo fyndið að ég varð að deila þessu, og virkilega mannlegt. Sem kannski kemur að seinni og aðeins minni punktinum sem ég ætla bomba hingað inn. Við erum öll mannleg hérna, hvort sem það er ég eða deildarstjórinn á brautinni minni í skólanum. Þrátt fyrir að hann sé 30 árum eldri en ég (Já, eins og þú mamma) og muuuuun klárari í öllu sem við erum að læra heldur en bara flestir hefur hann pottþétt lent í því sama og ég var að tala um hérna ofar. Hugsanlega oftar en ég þar sem hann er eldri, en kannski lærði hann samt af reynslunni. Þessvegna segji ég að fólk eigi ekki að skammast sín fyrir neitt, nema það í raun geri eitthvað alveg fuckt, eins og að hrækja á lítið barn. Þá má það alveg skammast sín. En þið skiljið hvað ég meina, við erum öll mannleg með galla og kosti sem gera okkur að þessum óforskömmuðu skepnum sem svo koma sér saman í hópa sem geta síðan chillað saman. Ef ég er að tala í gátum er það af því að klukkan er 3 að nóttu til og ég er að reyna að koma hugsunum á blað/net. Sem gerir það líka að verkum að þetta er örugglega ógeðslega langt. Köllum þetta þá Guinnes-færslu Rúgbrauðsins. Geri aðrir betur.
Titillinn er vitlaus skrifaður, ég veit það, þetta er skírskotun í hina frábæru mynd He got game, þegar Booger heldur skilti uppi með þessum orðum skrifuðum, þegar Jesus lendir í stöðugu áreiti í hverfi sínu. London, París, Róm. Þegar ég ræði við umboðsmann minn um launamál og tækifærin sem eru í boði, þá fer ég ósjálfrátt að glotta stundum. Alla tíð hefur með verið í skóla að mennta sig til þess að eiga sess í lífgæðakapphlaupinu mikla þegar skólagöngu lýkur og svo núna þá er sá skóli eiginlega óþarfur. Í bili. Ég hef náttúrulega verið að mennta mig sem íþróttamaður alla mína tíð og myndi segja að ég væri vel menntaður. Hef verið svo heppinn að vera með nánast alla færustu þjálfara landssins á mínu ferli og ég hef líka lært það að það getur enginn kennt þér allt. Þú verður að læra það sjálfur. Þess vegna getur Kobbi Kústur stundum sagt eitthvað sem meikar meira sense heldur en það sem fyrrum landsliðsþjálfari sagði við mann. En ferillinn er ekki endalaus og Sigríður Helga getur alveg farið að sofa í kvöld vitandi það að ég mun klára þetta stúdentspróf og vitandi það að ég mun líka fara í háskóla einhvern daginn. Það þýðir ekkert að vera óviðræðuhæfur, geta bara talað um Júgga vinstri B í kaffiboðunum eftir mennsku. Ég ætla bomba smá yfirlýsingu á þetta svona meðan ég er að þessu. Þegar ég vel mér lið, þá mun fyrsti miðillinn til að vita það vera rúgbrauðið. Ég á það til að vera í ofmatinu, ég fíla það og geri það vísvitandi á köflum. Ég elska myndina He Got Game, líka út af því ég sé sjálfan mig svo í myndinni, ég er að vísu ekki jafn eftirsóttur, ekki jafn góður hlutfallslega og ég sef ekki hjá hórum þegar ég heimsæki lið. En ég sé mig samt í myndinni, ég er líka í ofmatinu og elska dramatík. Þetta eru engin nóbelskrif, ég vildi bara aðeins láta í mér heyra. fred
Þorsteinn Kári hefur gefið mér mörg nöfn. Eitt þeirra er í miklu uppáhaldi, Ronko, uppruni þess er að finna í þessu myndbandi. Gleymi því aldrei þegar ég mætti í Halló Skriðu.is 2007 og hátíðargestir tóku á móti mér cheering my name; RONKO! RONKOOOOOOOO! |
