Jessör, herrör og frör.

Það er sémi langt síðan ég ætlaði að þrusa einu stykki færslu inná rúgbrauðskvikindið. Já þahahaHeldÉgNú!
Ætlaði að gera það fyrir einhverjum 2 dögum en ákkúrat þegar ég var að logga mig inná síðuna kemur ísraelskur vinur minn til mín á msn og þá man ég strax hvað ég var að fara að gera daginn eftir. Taka þennan gæja upp að spila jazz frá 6 til 10 um morguninn á þriðjudegi. Merkilegt hvað það var samt ótrúlega góð stund eitthvað, að drekka sítrónu/engifer te og taka nota bene upp 8 jazz lög, hvorki meira né minna. Og þau hljóma mjög vel verð ég að viðurkenna, þið getið spurt Haffa hann heyrði eitt lagið áðan. Eða spurt mig um það og ég get sent ykkur, ef þið svo kjósið.

Ég að vísu fokkaði þessu öllu grimmilega upp, áttaði mig á að þessi morgunn væri á næsta leyti svo að ég fór strax að sofa, um klukkan hálf ellefu. Svo klukkan 12 vaknaði ég aftur og gat ekkert sofnað eftir það fyrr en um hálf fjögur. Vaknaði svo sjálfkrafa klukkan hálf sex og drullaði mér út. Það er eitthvað sértakt við að vera vakandi þegar flestir aðrir eru sofandi. Labbaði í myrkri og þögn út að skóla, sem eru alveg svona 10 mín þannig að þetta var eins og draugabær. Skemmtilegt.

Ég á til með að nefna fyrirlestur sem ég fór á í gær, hann var í boði allskyns fyrirtækja þar á meðal Apple og PMC sem eru hátalarar fyrir studio. Þess má samt geta að fyrri helmingurinn af þessum fyrirlestri var hræðilega leiðinlegur og var ég alveg að sofna en gat það ekki þar sem ég sat í annari röð og beint fyrir framan fyrirlesarana. Í seinni helmingnum hinsvegar varð ég í fyrsta sinn uppnuminn af annari manneskju. Svona hljóðfræðilega og tónlistarlega séð allavega. Þarna fyrir framan mig og horfandi í augun á mér var maður að nafni Leif Masses sem ég efa að margir sem lesa þetta blogg kannast við, allavega gerði ég það ekki þegar hann labbaði inní salinn. Þessi rólegi sænski maður byrjaði hægt og yfirvegað að tala um hvað hann hefði lært og hvernig hann hafi í raun byrjað að taka upp tónlist þegar hann var yngri í Svíþjóð. Bjó til sinn eigin mixer og eftir það ákvað hann semsagt að fara í BA í Verkfræði og Tækni með áherslu á Rafmagnsfræði (Electronics) svo hann gæti nú búið til sín eigin tæki. Eftir þetta fór hann að taka upp og þarna fóru augu allra þarna inni að opnast. Hann tók upp og engineeraði ABBA þegar þau voru að taka upp, bjó til þeirra stúdíó í Svíþjóð.

Nú stikla ég á stóru enda var maðurinn með margt í gangi en meðal þeirra sem hann vann með voru Jeff Beck þar sem hann produceraði eiginlega allt sem hann gaf út og vann með í 10 ár, svo kom sprengjan, Led Zeppelin. Þegar þessi maður byrjaði að tala um að standa inní stúdíó með Jon Bonham, Robert Plant og Jimmy Page fyrir framan sig tilbúna að spila fékk ég hroll frá hálsi niðrí rassgat. Hann talaði um þá eins og Gísla, Eirík og Helga. Sumir segja kannski, "Ég meina, þetta eru bara venjulegir menn" en á móti segji ég "Nei, þetta voru sko engaveginn venjulegir menn, langt frá því". Hann tók meðal annars fram að á einni metsöluskífu þeirra félaga hafi hann í raun tekið upp og mixað lag sem fór þannig á plötuna á hálftíma. Já, það tekur ekkert langan tíma ef þú ert með gott efni til að byrja með. Mikið mikið sem maður lærði af þessum manni, það get ég sagt. Ég ræði þetta örugglega betur þegar ég kem heim.

Titill greinarinnar á hugsanlega við efni hennar að þessu sinni, sumir hugsanlega höndla ekki að lesa þetta. Eru viðkvæmir fyrir því að tala um mannlega þætti og gjörðir, þá vil ég bara biðja þá um að slá mbl.is þarna uppí leitargluggann og lesa um eitthvað heilnæmara í staðinn. Ekki kvarta hér í kommentaboxin, það er algjör óþarfi enda myndi það bara espa mig upp í meiri óþægilegheit.

Um daginn þá fór ég á klósettið (hversu góð byrjun á málsgrein er þetta?) til að do my biddings. Þið ráðið hvað þið lesið í þetta, ég allavega SAT þarna að íhuga minn gang og lesa Argos 1500 blaðsíðna vörubæklinginn sem ég hef þarna inni. Svo ákveð ég að skoða aðeins litla RexB þannig að ég tek hann uppúr skálinni en um leið og ég er að þurrka hann þá ákveð ég eða að mínu mati líkaminn minn að kreista þvagblöðruna einu sinni í viðbót. Sem allir strákar allavega skilja hvað ég á við með. Þetta orsakaði það samt, þar sem ég var ekki með Rexímon ofaní klósettinu heldur að "horfa" beint áfram að ég meig yfir klósettskálina og beint á nærbuxurnar mínar. Djöfull leið mér undarlega þegar ég sá þetta gerast. Mér fannst eins og líkami minn væri að stríða mér og það væri ekkert sem ég gæti gert. Nema að skipta um nærbuxur auðvitað.

Um leið og ég gerði þetta og stóð nakinn í herberginu mínu að leita að nýjum nærbuxum fann ég fyrir sömu tilfinningu og fyrir kannski hálfu ári. Þá bjó ég ennþá heima hjá mér á Íslandi, með mínum elskulegu foreldrum í Mosfellsbænum. Þá stóð ég að vísu en inná klósetti einnig með buxurnar niðrum mig. Ég held að ég hafi verið í einhverju MEGA chill-sessioni eins og mér einum er lagið þar sem þetta var svo miklu stærra tilfelli. Þá leit ég allt í einu niður af því að mér fannst hljóðið sem kom þegar sprænan lenti á klósettvatninu ekki stemma við það sem mér fannst ég vera að míga út. Þegar ég leit niður áttaði ég mig samt ekkert á því hvað var í gangi af því að mér fannst ég bara vera að míga beint í klósettið. Þegar ég hallaði mér svo fram kom ástandið í ljós, helvítis gallabuxurnar voru ekki alveg niðri og fóru yfir hálft pissugatið, sem gerði það að verkum að ég var að míga 50% í klósettið og 50% bókstaflega inná sjálfan mig. Þarna einnig, gat ég ekkert gert, nema að fara úr öllu að neðan, labba fram og skipta um föt og segja mömmu minni hreykinn að ég, sonur hennar, 21 árs gamall maðurinn hafi í raun verið að míga á sig.

Sumum finnst kannski rosalega óþægilegt að lesa þetta eða eitthvað ég veit það ekki. Mér finnst þetta bara allt svo fyndið að ég varð að deila þessu, og virkilega mannlegt. Sem kannski kemur að seinni og aðeins minni punktinum sem ég ætla bomba hingað inn.

Við erum öll mannleg hérna, hvort sem það er ég eða deildarstjórinn á brautinni minni í skólanum. Þrátt fyrir að hann sé 30 árum eldri en ég (Já, eins og þú mamma) og muuuuun klárari í öllu sem við erum að læra heldur en bara flestir hefur hann pottþétt lent í því sama og ég var að tala um hérna ofar. Hugsanlega oftar en ég þar sem hann er eldri, en kannski lærði hann samt af reynslunni. Þessvegna segji ég að fólk eigi ekki að skammast sín fyrir neitt, nema það í raun geri eitthvað alveg fuckt, eins og að hrækja á lítið barn. Þá má það alveg skammast sín. En þið skiljið hvað ég meina, við erum öll mannleg með galla og kosti sem gera okkur að þessum óforskömmuðu skepnum sem svo koma sér saman í hópa sem geta síðan chillað saman.

Ef ég er að tala í gátum er það af því að klukkan er 3 að nóttu til og ég er að reyna að koma hugsunum á blað/net. Sem gerir það líka að verkum að þetta er örugglega ógeðslega langt. Köllum þetta þá Guinnes-færslu Rúgbrauðsins. Geri aðrir betur.