Fyrir um viku síðan var einn allra besti vinur bólstaðarhlíðar fjarlægður úr lífi okkar. Við misstum einn mikilvægasta liðsmann allra sem koma nálægt lífi okkar. Þungamiðja þess sem hefur mótað okkur í samfélagi hugsanaleysis og iðjuleysis. Skrímslið, var selt. Þetta vekur blendnar tilfinningar í brjósti mínu, en það sem ég hugsa þó mest um nú, er hversu björt framtíðin er. Á síðustu misserum hefur verið erfitt að koma vinum saman, einfaldlega vegna þess að hver hefur farið í sína átt.
Þegar hugmyndin kviknaði að þessari síðu þá vaknaði ég upp af óværum blundi. Ég áttaði mig á því að tímarnir breytast og mennirnir með. Skrímslið var þegar hluti af fortíðinni. Skrímslið var alls ekki þungamiðjan, það var miðillinn. Þegar ég áttaði mig á því að nýr miðill myndi taka við og binda okkur saman enn sterkari böndum varð ég áægður og rólegur í senn. Hlutlæg bönd skrímslisins voru að sjálfsögðu ekki að fara að halda okkur saman þegar fjarlægðirnar reyndu að slíta okkur sundur.
Bjartsýni vona ég að verði mín framtíð, annað er bara taktleysi.
Bjóðum rúgbrauðið velkomið!