Smá af því sem áður var

Kæru illar, kæru nillar,

þetta finnst mér vera kjaftæði. Sumir eru bara ekki tilbúnir í að let go og ég er einn af þeim.

Við horfum á myndband.

Frægt comeback og það er það sem rúgbrauðið þarf.

Við fáum eitt remixað quote;

Don't call it a comeback I've been here for a year

Ekki við hæfi að hafa quotið í original merkingu sinni, enda hefur brauðið ekki verið hér í mörg ár.

Ég fór að hugsa út í breytta tónlistarmenningu meðan ég lá í baði áðan, fór að rifja upp þegar ég var á bilinu 8.bekk og fram á fyrsta ár í menntaskóla, ég var á nettu mótþróaskeiði í mínu lífi og hlusta mikið á tónlist. Ég var með Walkman á mér "jeden tag" (íslenska: á hverjum degi) og ég hlustaði öðruvísi á tónlist í þá daga. Annars vegar hlustaði ég á sama diskinn marga daga í röð, lögin stundum á repeat og maður átti sér uppáhalds artista kannski svo mánuðum skipti. Það var alltaf veisla þegar Coldplay gaf út disk, maður gat einfaldlega hlustað á hann endalaust og maður skipti um uppáhaldslög til að hafa á repeat.
Hins vegar hlustaði ég á mix tape (diska) sem ég bjó til úr nýjasta downloadi Bólstaðarhlíðabræðra, enda var ekki skrifari á A-open tölvunni sem pabbi keypti í Tölvulistanum(B39 bræður kölluðu umrædda tölvu Bónustölvuna, því samskonar eintak var selt í Bónus einhverjum tveim árum síðar. Já það fór gífurlega í taugarnar á mér.)

Ég reif vasann á svona 8 peysum, til að troða walkmeninum í vasann.

Svo koma öldin önnur I-poddinn, ég hætti hreinlega alveg að hlusta á geisladiska í heild sinni, sem var líka eiginlega svolítill mótþrói, því ég fékk svo mikinn kjánahroll af tónlistarmenningunni í MH, allir að reyna að discovera eitthvað sem enginn hafði heyrt áður og heilu kaffibrúsarnir fuku meðan menn ræddu eitthvað sem var líklegast ekki til;
"Hefuru heyrt nýja Bla Bla diskinn? Þetta er hollenskur gæji sem gefur út sjálfur, bara gefið út í 21 eintaki ég pikkaði þetta upp á belgíska ebay"

Já, krakkar ég meikaði þetta ekki og hlustaði því einungis á stök lög sem áttu það sameiginlegt að vera grípandi. On the go í Ipodinum mínum var vinsælast.
Síðan datt maður í Recently Played, í löngum ferðum hlustaði maður á hina ýmsu artista og svo í þeim styttri fór með í RP og hlustaði á það sem manni hafði líkað nokkrum dögum fyrr.

Núna eftir komu gífurlegra download virkni og líka skráarskipta í þessum helstu keppnisferðum þá hef ég byrjað að meta geisladiskinn aftur, ég er farinn að hlusta á þetta í heildarmynd aftur og má segja að eftir að ég eignaðist bíl þá gefi ég mér meiri tíma í þetta og það er helvíti gefandi. Góð plata er góð afþreying, tala nú ekki um þegar íslenskt útvarp er gersamlega ekki nokkrum manni bjóðandi.

Ég hlakka sérstaklega til að flytja til útlanda og fá betri tekjur, því þá mun ég hætta að ræna þessu og fara að nota Itunes music store.

Munið þið þegar Guðmundur Kristján var hársbreidd frá því að verða næsti tónlistargagnrýnandi Íslands? Steini manstu? Leðurjakkinn, hettupeysan undir, hljómsveitarbolur, snjáðar gallabuxur converse og sítt hár?

« Langloka

Leiðindi, nei enginn leiðindi »

Rúnar Kárason

 

Þessi færsla var rituð 11. febrúar 2009.
Aðrar færslur sem voru ritaðar í febrúar 2009.

Athugasemdir

Jökull

11. febrúar 2009

Afbragðs samantekt á því hvernig þú hefur notið tónlistar í gegnum tíðina. Er ekki eitthvað feitt music store að koma til Íslands? Mér leiðist tonlist.is.

sesar

11. febrúar 2009

Úff Gummi með möllarann í vestinu er mér ógleymanlegur, enda hans besta skeið hingað til. Eitt sinn kom hann heim frá Danmörku með sirka 30 diska í farangrinum, Mogwai diskar og djassinn í hávegum hafður. Ég man ekki hvort hann eyddi meiri tíma í að raða þessum diskum uppí hillu eða hlusta á þá. Þessi Gummi er klárlega einn af mínum uppáhalds Gummum.
Annars var bónustölvan klassíker.

Atli Már

11. febrúar 2009

Já mér fannst þetta einstaklega skemmtilegt. Ég man hvað ég og Steini hötuðum á The Strokes en urðum síðan nokkrum árum seinna að éta hattinn okkar eins og það er kallað. Sjálfur hef ég ekki efni á neinum einustu plötukaupum og er með það hæga nettengingu að ég get ekki einu sinni rænt því sem er nýtt og ferskt. Því er ég fastur í bókasafnsgeisladiskur sem eru margir hverjir gamlir en hinsvegar mjög góðir. Ég hef til dæmis verið að hlusta á soundtrackið úr Frasier sem er undarlega skemmtilegt.

Varðandi það að hlusta á plötur í heild sinni hefur mér alltaf fundist það mikilvægt, sumar plötur einfaldlega virka best þannig. Svo sem A Grand Dont Come For Free með The Streets sem ég elska.

Jökull varðandi það sem þú sagðir sem og bara svona þessa hluti í stóru samhengi þá las ég mjög skemmtilegt viðtal við ofurpródúsentinn Rick Rubin um daginn sem er einmitt orðinn einn af stjórnendum Columbia plötufyrirtækisins. Hann talaði um að til að bjarga plötuiðnaðinum þá þyrftu öll fyrirtækin að sameinast í eina online verslun þar sem fólk væri í áskrift en væri þá með aðgang að öllu sem hægt er. Hvort sem það væri í bílnum, heima hjá þér eða í ræktinni. Mjög spennandi hugmynd sem hann sagði að væri samt gríðarlega erfið í framkvæmd þar sem að allir þyrftu að sættast á eina lausn og í peningagráðugum heimi er það alltaf flókið. Ég var samt á fyrirlestri í dag um þennan iðnað og þar var það bara svart á hvítu að Apple er með það ráðandi markaðsstöðu varðandi tónlistarsölu í gegnum iTunes Online Store að þeir geta gert það sem þeir vilja. Hence fjarlægðu þeir einhver réttindi af lögunum sem þeir buðu uppá minnir mig, og plötufyrirtækin gátu ekkert gert því að þau hafa ekki efni á að fara í stríð við Apple. Lausn Rubin var semsagt mótvægið við þetta afl sem Apple er orðið.

Svo verður einhver að koma með mótvægi við þetta gríðarlega langa kóment mitt.

Halldór Arnars

15. febrúar 2009

Eitt besta myndband sem ég hef séð. Grét næstum af gleði þegar hann snéri til baka, þótt það væri fyrirséð frá byrjun.
Hann upplifði í þessum leik alla mína dagdrauma undanfarin ár, nema að í mínum er það Liverpool búningurinn og að fagna fyrir framan Man Utd aðdáendurna. Annars pretty much the same.

Skrifa athugasemd